Μεταφραση

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

9 πράγματα που μας ξενερώνουν στο «μοντέρνο ποδόσφαιρο»

Το ποδόσφαιρο είναι ένα, απλό και ξεκάθαρο. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε. Έλα μου όμως που η σύγχρονη εκδοχή του μας τη δίνει σοβαρά πλέον στα νεύρα. Κάποια κομμάτια της πραγματικά δεν αντέχονται και ο αγώνας για την αποκαθήλωσή τους ξεκινά εδώ και τώρα.


1. Η αντιπαθητική εξειδίκευση
Γιατί τα καθίσματα στους πάγκους των ομάδων πρέπει να είναι bucket, δερμάτινα και με «γουάου» όνομα χορηγού-κατασκευαστή στη ραφή; Γιατί οι παίκτες πρέπει να πίνουν Lucozade κι όχι νερό; Γιατί τα προστατευτικά κεφαλιού να είναι από κέβλαρ; Με το ξόδεμα περισσότερων χρημάτων ορίζεται ο ποδοσφαιρικός πολιτισμός;

2. Τα στατιστικά
Γραφικά-αράχνη, heatmaps, αριθμός πασών, γεμίσματα κι ένας σωρός άχρηστες βλακείες που δεν οδηγούν σε κανένα συμπέρασμα παρά αποτυπώνουν μόνο την πραγματικότητα της στιγμής. Αν σε αυτά προσθέσουμε την εμμονή των δημοσιογράφων (κυρίως των τηλεοπτικών, γιατί αυτοί των εντύπων κάπως πρέπει να γεμίσουν το χώρο) να μας βομβαρδίζουν σε κάθε μετάδοση με αηδίες όπως π.χ. ότι «ο Μέσι σκοράρει κάθε δεύτερη Τρίτη μετά από πανσέληνο», καταλαβαίνετε πόσο πουρές έχει γίνει το κεφάλι μας χωρίς να έχουμε καταλάβει ακόμα το μέγεθος της ζημιάς.

3. Η αποθέωση του deep-lying midfielder
Προσοχή, δεν μιλάμε για πολυτάλαντο εκπρόσωπο του είδους όπως λ.χ. ο Πίρλο αλλά για τον «average Joe» της θέσης, ας πούμε τον Ν’Ντινγκά. Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί τα τελευταία χρόνια για την πολυπλοκότητα του ρόλου του και την κρισιμότητα της τοποθέτησής του στο χώρο, έτσι ώστε να λειτουργεί άλλοτε ως τρίτος στόπερ και άλλοτε ως πρώτος μοχλός της επίθεσης, ΑΛΛΑ... μεταξύ μας τώρα, η πλειοψηφία των παικτών που αγωνίζονται στη θέση αυτή πρακτικά παίρνουν την μπάλα από τον σέντερ μπακ, την πασάρουν τρία μέτρα πίσω τους στο δεξί μπακ και μετά -εξαντλημένοι από την υπερπροσπάθεια- συγχαίρουν τον εαυτό τους και αράζουν κανά πεντάλεπτο για να ξεκουραστούν. Ο καλός ο χαφ πρέπει να ξέρει επαρκώς να κάνει λίγο απ’ όλα. Ο πολύ καλός να τα κάνει όλα 7.5/10. Τα υπόλοιπα είναι να ‘χαμε να λέγαμε και Μπουσκέτς εσύ σούπερ-σταρχαχαχαχα.

4. Οι λεκτικές υπερβολές
Εδώ έχει χαθεί η μπάλα. «Καταπληκτικές» πάσες, «μαγικές» ενέργειες, «απίστευτα» γκολ, «εκπληκτικές» σέντρες, μια σαπουνόπερα όλα, τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό. Κρίμα να ξεφτιλίζονται έτσι οι λέξεις και να θυσιάζεται τόσο εύκολα η πρόσκαιρη δημιουργία εντυπώσεων, όταν σε λίγο καιρό (ήδη, ίσως) το αποτέλεσμα της αλόγιστης χρήσης τους θα είναι να μην δημιουργούν πλέον κανένα συναίσθημα στον αποδέκτη τους.

5. To κράξιμο στους αμυντικούς
Έχουμε φτάσει στο σημείο που αν ο αμυντικός δεν κάνει το τέλειο τάκλιν στην μπάλα, η παραμικρή επαφή με τον επιτιθέμενο θα στείλει τον δεύτερο κάμποσα μέτρα μακριά με «βαρελάκια» και «με σφάξανε μάνα!» έκφραση στο πρόσωπο και θα αφήσει τον πρώτο να εισπράξει την μήνιν του κοινού επειδή «σταμάτησε με άκομψο τρόπο μια όμορφη προσπάθεια». Ας σκεφτούμε, ωστόσο, το εξής: Από τη στιγμή που στον επιτιθέμενο επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει την ταχύτητα, την ποδοσφαιρική οξυδέρκεια και την τεχνική του για να ξεφύγει από τον αμυνόμενο, δεν πρέπει ο αμυντικός να έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την μπάλα χρησιμοποιώντας αντίστοιχα τη δική του φυσική δύναμη και τεχνική; Δεν μιλάμε για τα γνωστά «δρεπανηφόρα» τώρα, απλώς θυμίζουμε ότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.

6. Βουτιές-διαμαρτυρίες-θέατρο
Πάντα υπήρχε, απλώς τώρα έχει γιγαντωθεί, για κάποιο λόγο είναι νόρμα και το αντιμετωπίζουμε σχεδόν ως μέρος του παιχνιδιού. Δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ντροπιαστικό, εξευτελιστικό και καταπατά την ηθική βάση του αθλήματος. Άπαντα τα καραγκιοζάκια που συνεχίζουν να το κάνουν με πρόγραμμα οφείλουν να μην ξαναγκρινάξουν για οποιαδήποτε «επαφή», να σηκωθούν, να σφουγγίξουν τα δάκρυά τους και να προσπαθήσουν να παίξουν σαν άντρες.

7. Selfies και «καρδούλες»
Χρειάζεται να πούμε κάτι ειδικότερο για τη μάστιγα της εποχής; Καθολική απαγόρευση χθες!

8. Super slow motion, τηλεοπτικά γραφήματα
Θαυμάσια η τεχνολογία, δεν το αρνείται κανείς, αρκεί να χρησιμοποιείται αποτελεσματικά και με μέτρο. Το σούπερ αργό ριπλέι, γα παράδειγμα, που σου δείχνει μια εντυπωσιακη ντρίμπλα ή ένα γκολ με ψαλιδάκι εμπίπτει στον κανόνα. Ο οποίος καταπατάται βάναυσα όταν βλέπεις το ίδιο ριπλέι 20 φορές μπας και καταλάβεις αν το σπρώξιμο που φαίνεται ήταν τόσο δυνατό ώστε να στοιχειοθετείται πέναλτι ή όχι (το λεγόμενο και «τηλεοπτικό πέναλτι»). Το αυτό ισχύει για τα περίφημα γραφήματα που χρησιμοποιούνται για την «ανάλυση» του αγώνα: «Ας παγώσουμε εδώ για λίγο την εικόνα για να δείτε πως -την ώρα που κάνει την πάσα ο Τόρες- υπάρχει ένα κενό 18Χ15 στην άμυνα της Μπάγερν γιατί ο Λαμ είναι λίγο πιο μπροστά και ο Μπόατενγκ δεν έχει ακολουθήσει τον Γκριεζμάν, ενώ παρατηρήστε πως ο Αλάμπα κοιτάει από την αντίθετη πλευρά την ώρα που το λυμένο κορδόνι του Μαρτίνεθ προοιωνίζεται την καταστροφή που θα ακολουθήσει». Αυτά στο χωριό μου τα λέμε «bullshit on top of shit with a cherry on top».

9. Χρωματιστά παπούτσια-μποτάκια-φαινόμενο «ουράνιο τόξο»
Τα ποδοσφαιρικά παπούτσια είναι μαύρα, άντε να έχουν και λίγο άσπρο. Τέλος.