Μεταφραση

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Φάκελος Κωμικά Sequels:7 ταινίες που «Έσπασαν» την κατάρα

Με αφορμή το πολύ καλό Bad Neighbors 2

Τα sequels έχουν ταυτιστεί –δικαίως- με την αποτυχία, είτε αυτή είναι εισπρακτική, είτε καλλιτεχνική –ή, συχνότατα, και τα δύο μαζί. Κυρίως, η αίσθηση πως ένα μάτσο executives απομυζούν ως το μεδούλι ένα επιτυχημένο κινηματογραφικό προϊόν σε απέλπιδα προσπάθεια διαιώνισης του κέρδους τους, είναι ένας παράγοντας που οδηγεί το κοινό σε οργισμένα συναισθήματα απέναντι στα περισσότερα «καταραμένα» «2».

Βέβαια, όπως και σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής, ομοίως και στον κινηματογράφο δεν υπάρχει το δίπολο άσπρο-μαύρο. Ήτοι, δεν υπάρχουν αποκλειστικά ανούσια, κακοφτιαγμένα sequel που προκαλούν θυμηδία. Για κάθε Caddyshack 2, Dumb and Dumber To και Zoolander 2, έχουμε –μετρημένα στα δάκτυλα- παραδείγματα ταινιών που κατάφεραν να μας μεταδώσουν παρόμοιο κλίμα με τις original ταινίες που τις ενέπνευσαν, πολλές φορές μάλιστα ξεπερνώντας τις.

Με αφορμή το δεύτερο Bad Neighbors, λοιπόν, σας παρουσιάζουμε τα φιλμ των οποίων το sequel δεν έπεσε στην παγίδα της πολύ επιτυχημένης πρώτης ταινίας.

Σημείωση: με το Bad Neighbors 2 να αποτελεί το εφαλτήριο γι’αυτό το αφιέρωμα, δε συμπεριλαμβάνονται animation που θα μπορούσαν άνετα να καταλαμβάνουν αρκετές από τις θέσεις αυτές της λίστας (Toy Story 2, How to Train Your Dragon 2, μεταξύ άλλων).

A Shot in the Dark (1964)

Κάθε συζήτηση σχετικά με sequel ταινιών, οφείλει να διαθέτει το A Shot in the Dark ως «το Α και το Ω της». Η συνέχεια του Blake Edwards στο ήδη απίστευτα κωμικό κι επιτυχημένο Pink Panther, κατάφερε να πραγματοποιήσει το αδιανόητο: να παρουσιαστεί ακόμα καλύτερο από το πρωτότυπο.

Με τον μοναδικό Peter Sellers να δίνει ακόμα μεγαλύτερο «ρεσιτάλ» από το Pink Panther, η ταινία ακολουθεί τον Επιθεωρητή Κλουζό στην προσπάθεια διαλεύκανσης της δολοφονίας του σωφέρ του πάμπλουτου Benjamin Ballon. Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως ο θύτης είναι η καμαριέρα, για τον Κλουζό όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.



Addams Family Values (1993)

Μετά την επιτυχία του The Addams Family, που μας γνώρισε την απολαυστικά σκοτεινή, γοτθική οικογένεια των Morticia και Gomez, ο Barry Sonnenfeld καταπιάνεται με το sequel δύο χρόνια μετά.

Χωρίς αναγκαστικά να αποτελεί βελτίωση πάνω στην πρωτότυπη ταινία, οι παλαβοί χαρακτήρες της οικογένειας μοιάζουν πολύ πιο άνετοι στους ρόλους τους, ενώ η περαιτέρω αξιοποίηση του Θείου Φέστερ (Christopher Lloyd) που στο εν λόγω φιλμ γνωρίζει την αγάπη στο πρόσωπο της νέας νταντάς του σπιτιού, Debbie (Joan Cusack), βοηθά στην εξέλιξη της κωμωδίας χωρίς να κουράζει με «μία από τα ίδια».



Hot Shots Part Deux (1993)

Στο πρώτο Hot Shots, o Topper Harley (Charlie Sheen) είναι πιλότος μαχητικού παρωδώντας τον Maverick του Top Gun. Στο sequel, εκ νέου δια χειρός Jim Abrahams, το αντικείμενο παρωδίας είναι το Rambo, με τον Harley να επιστρέφει ως αρχηγός αποστολής διάσωσης με σκοπό να σώσει τις προηγούμενες αποστολές διάσωσης. Enough said.

Συνεχίζοντας τη σχολή κωμωδίας των καταιγιστικών visual gags, στην οποία διέπρεψε ο ίδιος με το ανυπέρβλητο Airplane, o Abrahams κατορθώνει να μας παρουσιάσει μία συνέχεια που κατορθώνει να μην αποτελέσει (ακόμα περισσότερο) καρικατούρα του εαυτού της. Όταν ο Charlie Sheen ήταν ακόμα, ένας ικανότατος κωμικός ηθοποιός.



Gremlins 2: The New Batch (1990)

Η επιτυχία των Gremlins το 1984 ήταν δυσθεώρητη, όχι μονάχα λόγω του φανταστικού μείγματος horror-comedy του Joe Dante, αλλά και χάρη στους ιδιαίτερα profitable χαρακτήρες του «μετρ» Chris Columbus. Όπως είναι απόλυτα φυσικό, το στούντιο ήθελε sequel, o Dante όχι, αλλά η υπόσχεση για απόλυτη δημιουργική ελευθερία έπεισε τον σκηνοθέτη να αναλάβει τα ηνία για άλλη μία φορά.

Το αποτέλεσμα; Μία ιδιοφυής σάτιρα πάνω στο ίδιο το προϊόν του Dante, μία ταινία ζωντανή ενσάρκωση της ποπ κουλτούρας, αλλά ταυτόχρονα, εισπρακτική αποτυχία. Εύλογο, καθώς το κοινό –και το στούντιο- περίμενε ένα σχεδόν πανομοιότυπο φιλμ με το αγαπημένο προηγούμενο.



Amici Miei Atto 2 (Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου 2) (1984)

Το να κατορθώσει κάποιος να αναπαράξει τη μαγεία του πρώτου Amici Miei, μίας ανευ όρων ξεκαρδιστικής κωμωδίας που μας δίδαξε την αξία του να μην παίρνεις τη ζωή στα σοβαρά, κρίνεται ως ακατόρθωτο. Να, όμως, που ο μεγάλος Mario Monicelli έφτασε πολύ κοντά στον ως άνω ισχυρισμό, εννέα χρόνια μετά το θρυλικό πόνημα του.

Η υπόθεση ακολουθεί τα τεκταινόμενα της πρώτης ταινίας και συγκεκριμένα το θάνατο του Perozzi. Οι εναπομείναντες τέσσερις φίλοι αρχικά επισκέπτονται τον τάφο του αγαπημένου τους φίλου και, εν συνεχεία, θυμούνται τις απίστευτες στιγμές που έζησαν μαζί, ενώ παράλληλα μπλέκουν σε νέες ανεκδιήγητες περιπέτειες.
Μαθήματα ζωής. Μαθήματα κωμωδίας.



22 Jump Street (2014)

Μετά την έκπληξη μας για το πόσο αξιόλογο ήταν το 21 Jump Street και το ζευγάρι Channing Tatum-Jonah Hill, η ανακοίνωση του sequel ήρθε ως εκκωφαντική (νομίζαμε) επιβεβαίωση του κανόνα πως οποιαδήποτε ταινία κάνει επιτυχία, θα βρεθούν τα στούντιο για να την καταστρέψουν στην απέλπιδα προσπάθεια για franchise. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα.

Με την εντυπωσιακή χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών να μοιάζει ακόμη ισχυρότερη εδώ, το 22 Jump Street κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχο του σε γέλιο και να μας πείσει πως οι Phil Lord και Christopher Miller αποτελούν από τις πιο πληθωρικές σκηνοθετικές φωνές της κωμωδίας, ακόμα κι αν πρόκειται για animation (το εκπληκτικό The Lego Movie).
Οι τίτλοι τέλους, ένα εκπληκτικό εύρημα αυτοπαρώδησης.



The Trip to Italy (2015)

Τέσσερα χρόνια μετά το The Trip, που αποτέλεσε την κινηματογραφική εκδοχή της ομώνυμης σειράς του Michael Winterbottom, το αβίαστα κωμικό ζευγάρι των Steve Coogan και Rob Brydon μας δείχνουν και πάλι γιατί, όταν εμφανίζονται μαζί, μοιάζουν με αδιαίρετη οντότητα.

Μερικώς γαστριμαργική περιπέτεια, λίγο από ψευδο-ντοκιμαντέρ, όλο μαζί «φεστιβάλ» ξεκαρδιστικού αυτοσχεδιασμού από τους δύο πρωταγωνιστές, το περιβάλλον του The Trip to Italy μεταφέρεται από τα τοπία ακατέργαστης ομορφιάς της Βόρειας Αγγλίας, σε αυτά της ιταλικής ριβιέρας που κόβουν την ανάσα.

Οι μιμήσεις του Michael Caine ως Alfred στο Dark Knight είναι –φυσικά- και πάλι εδώ, αλλά την παράσταση κλέβει η παθιασμένη ερμηνεία των δύο φίλων σε όλο το Jagged Little Pill της Alanis Morissette.