Μεταφραση

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Φάκελος Πορνό: Από την Εμμανουέλα στην Lisa Ann

Πώς μας επηρέασε η μετάβαση από τις αισθησιακές ταινίες στον κόσμο του σκληρού πορνό;



"Σταμάτησα να βλέπω πορνό για δύο βασικούς λόγους", ξεκινάει την ομιλία του ο Ran Gavrieli στο TEDxJaffa. "Ο πρώτος λόγος είναι ότι έφερνε πολύ θυμό και βία στις προσωπικές μου φαντασιώσεις. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την πεποίθηση ότι βλέποντας πορνό συνεισφέρω στην ενδυνάμωση της κινηματογραφικής πορνείας".

Στη συνέχεια της πολύ ενδιαφέρουσας ομιλίας του αναφέρεται σε μια σειρά από πτυχές του μικροσύμπαντος που ακούει στο όνομα "πορνό", μεταξύ των οποίων ξεχώρισα την δήλωση του ότι αποτελεί μια ξεκάθαρα φαλλοκρατική απεικόνιση της κοινωνίας, όπου το θηλυκό υποτάσσεται πλήρως στο "κυρίαρχο αρσενικό". Αν ξεκινήσω, όμως, να απλώνομαι σε κάθε πτυχή της συγκεκριμένης θεματολογίας, ένα μηνιάτικο αρθρογραφίας πίσω από τον κόσμο του πορνό δεν φτάνει.

Θα μείνω μονάχα στον πρώτο λόγο που επικαλέστηκε ο φίλος μας ο Ran. Στις επιπτώσεις που ασκεί η σύγχρονη πορνογραφία στις προσωπικές μας φαντασιώσεις και κατ' επέκταση στη γενικότερη σεξουαλική μας (και όχι μόνο σε αυτήν) συμπεριφορά.


Ένας από τους πολύ καλούς μου φίλους, που λέτε, έπεφτε πολύ συχνά θύμα ειρωνικών επιθέσεων από όλους εμάς τους υπόλοιπους της παρέας. Ας γίνω πιο συγκεκριμένος κι ας πούμε ότι τον φίλο αυτό τον λένε Περικλή. Ο Περικλής, λοιπόν, κάπου εκεί στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας είχε ένα μόνιμο παράπονο: "Ρε σεις, δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ. Κάθε φορά που φαντασιώνομαι διάφορα και πάνω που έχω φτιάξει το ιδανικό σενάριο στο μυαλό μου, όλο κάτι συμβαίνει. Κάποιο τηλέφωνο θα χτυπήσει, κάποιος θα μπει στο δωμάτιο, κάποιος ήχος θα βάλει φρένο στο κόνσεπτ που έχω σκηνοθετήσει". Σε περίπτωση που δεν έγινα πλήρως κατανοητός, επαναλαμβάνω: Όλα αυτά συνέβαιναν ΜΕΣΑ στη φαντασίωσή του και όχι στο εξωτερικό περιβάλλον. Οι ήχοι, οι απρόσκλητοι επισκέπτες, όλα. 
 


Ναι μεν τον πειράζαμε, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως η εποχή εκείνη όπου η αυτοδημιούργητη φαντασίωση ήταν mainstream, λείπει. 20 χρόνια περίπου μετά, η εγκεφαλική παραγωγή... ροζ σεναρίων έχει σταματήσει. Κανείς δεν χρειάζεται να σκηνοθετεί πράγματα μέσα στο κεφάλι του και ο Περικλής προφανώς τα βρίσκει πλέον όλα πιο εύκολα.

Τα σενάρια του βγαίνουν όλα έτοιμα και στρωμένα σε εκατοντάδες χιλιάδες βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Καμία φαντασίωση, κανένα άγχος για το πώς θα δέσει η πλοκή μέσα στον εγκέφαλό του ώστε να συνεχίσει στα... υποδέλοιπα.

Και κάπου εδώ γεννάται το εξής ερώτημα: Πόσο επηρεασμένη είναι η γενιά των σημερινών 30άρηδων εξαιτίας της απότομης μετάβασης από τον αισθησιακό κόσμο της Εμμανουέλας που άφηνε πολλά να μείνουν στη φαντασία, στον κόσμο του αχαλίνωτου και σκληροπυρηνικού πορνό; Μια μετάβαση από την εποχή της πορνογραφικής αθωότητας (ας μου επιτραπεί ο όρος) στην αντίστοιχη της βίαιης, της θυμωμένης (για να ξαναθυμηθούμε τον Ran) και της φετιχοποιημένης πορνογραφίας; Η απάντηση νομίζω είναι προφανής.

Όπως προφανείς είναι και οι επιπτώσεις στον ψυχισμό και την γενικότερη σεξουαλική μας συμπεριφορά. Ο εγκέφαλος από πρωταγωνιστής έχει γίνει πλέον κομπάρσος και το θρόνο του στην διαδικασία παραγωγής ενδορφινών τον έχουν καταλάβει τα μάτια. Βλέπουμε, δεν φανταζόμαστε. Τρώμε μασημένο, δεν δημιουργούμε.

Το πορνό έχει γίνει πλέον "υπόθεση-ευκολάκι" και η φαντασία έχει υποταχτεί πλήρως στην ανάγκη για άμεση ευχαρίστηση μέσα από ένα δίλεπτο βιντεάκι γυρισμένο στη San Fernando Valley, τη Μέκκα της παγκόσμιας πορνογραφίας ή σε κάποιο τυχαίο amature δωμάτιο ανά τον κόσμο.